Wat we al doende ondervonden hebben: op autostrades aan een snelheid van 110km/u konden we met onze volgeladen auto zo'n 150km in één keer afleggen (en nog wat veilige marge overhouden). Bij een 'gewone' auto sta je daar niet zo bij stil, maar alles boven de 90km/u verbruikt echt ontzettend meer brandstof (gelukkig dat Kurt zijn eigen surfplank toch thuis liet en één ter plaatse huurt - zou het verbruik anders nog aanzienlijk verhoogd hebben). Ook de airco zetten we niet onnodig aan om verbruik te sparen. Je wordt duidelijk meer bewust van wat alles energie verbruikt ;-) Op gewone wegen konden we zo'n 180 km doen gok ik. Normaal staat aangegeven dat je 200 a 220 km kan rijden, maar dat zal dus minder vol geladen zijn, aan 90km/u en met 100% volle batterij. In praktijk laad je beter tot ruim 80% op omdat de laatste 10-20% veel langer duren om op te laden.
De eerste 24u stopten we 5 keer om op te laden. Drie keer overdag aan een snellader als dat kon, waarbij op 1u de auto voor ruim 80% opgeladen was en we zelf ook tegelijk pauze namen om te eten of even te rusten. De plaats van zo'n laadpaal is helaas meestal niet in een bosrijke omgeving. Om even te rusten is het wel zoeken naar een schaduwplekje onder een boom en om iets te eten zie je steeds dezelfde ketens in de buurt opduiken: Burger King, Mc Donalds, KFC... onze kinderen zijn daarmee gelukkig maar na de 2de keer zeiden ook zij dat ze de hamburgers even beu waren... ;-) zelfs met cadeautje erbij. Twee keer laadden we 's nachts op, waarbij we dan sliepen in de auto. Dan hoefde het geen snellader te zijn. Dit ritme hebben we als positief ervaren.
Kurt gaf als chauffeur aan ongestresseerd te kunnen rijden omdat we onszelf geen druk hadden opgelegd om op het einde van de dag op een bepaald punt te moeten zijn. We zouden wel zien hoe ver we geraakten en hadden een tent bij indien nodig. Die tent bleek overbodig. Juist door de verplichte rustmomenten overdag kon hij als chauffeur ook een stuk van de nacht doorrijden. De kinderen sliepen zalig op de achterbank en wij reden tot middernacht zoiets door. Dan hielden we een eerste nachtelijke laadpauze van anderhalf uur waarbij we de zetels achteruit zetten en ook sliepen. Dan weer een stuk rijden waarbij we Parijs 's nachts konden passeren. Nadien opnieuw (trager) opladen voor een langer dutje tot aan de ochtend. We ontbeten nog op het gemak, want dit was geen verloren tijd maar oplaadtijd voor ons en de auto.
De tweede dag en nacht wilden we hetzelfde stramien volgen maar dat is door een aantal hindernissen niet helemaal gelukt. Als we meer ervaring hadden gehad, was die dag vlotter verlopen. We hadden in Frankrijk tot nog toe telkens heel vlot en steeds gratis kunnen opladen: aan Ikea, aan Nissan garage, aan supermarkt Auchan. Enkel onze laatste nachtstop was betalend maar niet duur (3,50 euro opstartkost met 15 min. laden inbegrepen, nadien 0,16 euro/min.) . Omdat we gemerkt hadden dat de laadpalen aan tankstations langs autostrades steeds 'dehors service' bleken te zijn, probeerden we een stuk autostrade te mijden*. Daar is iets fout gelopen met mijn blik op de kaart en een missing op een rond punt en hebben zo nodeloos eenzelfde stuk weg 3 keer gezien. Dat heeft ons kilometers en tijd gekost maar eigenlijk op zich weinig stress. Gewoon de vaststelling: 'Ach, gisteren zijn we ook begonnen met een omweg.' Ik vertel het er maar bij, om te verduidelijken dat we geen race tegen de tijd hielden en te schetsen dat we met meer ervaring wel sneller hadden kunnen zijn...
Kurt gaf als chauffeur aan ongestresseerd te kunnen rijden omdat we onszelf geen druk hadden opgelegd om op het einde van de dag op een bepaald punt te moeten zijn. We zouden wel zien hoe ver we geraakten en hadden een tent bij indien nodig. Die tent bleek overbodig. Juist door de verplichte rustmomenten overdag kon hij als chauffeur ook een stuk van de nacht doorrijden. De kinderen sliepen zalig op de achterbank en wij reden tot middernacht zoiets door. Dan hielden we een eerste nachtelijke laadpauze van anderhalf uur waarbij we de zetels achteruit zetten en ook sliepen. Dan weer een stuk rijden waarbij we Parijs 's nachts konden passeren. Nadien opnieuw (trager) opladen voor een langer dutje tot aan de ochtend. We ontbeten nog op het gemak, want dit was geen verloren tijd maar oplaadtijd voor ons en de auto.
De tweede dag en nacht wilden we hetzelfde stramien volgen maar dat is door een aantal hindernissen niet helemaal gelukt. Als we meer ervaring hadden gehad, was die dag vlotter verlopen. We hadden in Frankrijk tot nog toe telkens heel vlot en steeds gratis kunnen opladen: aan Ikea, aan Nissan garage, aan supermarkt Auchan. Enkel onze laatste nachtstop was betalend maar niet duur (3,50 euro opstartkost met 15 min. laden inbegrepen, nadien 0,16 euro/min.) . Omdat we gemerkt hadden dat de laadpalen aan tankstations langs autostrades steeds 'dehors service' bleken te zijn, probeerden we een stuk autostrade te mijden*. Daar is iets fout gelopen met mijn blik op de kaart en een missing op een rond punt en hebben zo nodeloos eenzelfde stuk weg 3 keer gezien. Dat heeft ons kilometers en tijd gekost maar eigenlijk op zich weinig stress. Gewoon de vaststelling: 'Ach, gisteren zijn we ook begonnen met een omweg.' Ik vertel het er maar bij, om te verduidelijken dat we geen race tegen de tijd hielden en te schetsen dat we met meer ervaring wel sneller hadden kunnen zijn...
Het vinden van laadpunten bleek vandaag wel moeilijker. Het lastige in Frankrijk is dat er veel verschillende beheerders van laadpalen zijn en je via verschillende kanalen moet zoeken. De gps geeft laadpalen aan, maar niet diegene die gratis zijn, zoals Lidl, Ikea, Nissan, Auchan. Een copiloot die zoekt via smartphone is dus handig (via google maps en via 'chargemap'). Uiteindelijk eindigden we onze 2de dag aan een gratis Lidl laadpunt waarbij we ondertussen ons kampeervuurtje boven haalden en spaghetti kookten. De auto was tot voorbij 90% opgeladen, we konden een groot stuk van de nacht aan en begonnen te rijden in de stille hoop 's nachts voorbij Bordeaux te geraken. Het was ijdele hoop, want die nacht kregen we dan toch te kampen met een serieus stress-moment. Achteraf gezien kwam alles eigenlijk best nog wel eenvoudig goed, maar er heeft toch één laadpaal in Frankrijk een serieuze stamp gekregen en we weten nu dat er ook minstens één depanneur is in Frankrijk die allergisch is aan het takelen van elektrische wagens. Toevallig kwam juist die op ons pad. Over dit stress-momentje (echt waar, het enige) vertel ik in het volgende stukje blog...
Batterij opgeladen, buikje vol spaghetti, onder een avondzon een nachtelijke rit tegemoet die anders verliep dan gehoopt.
*Laadpalen buiten werking langs autostrades was in Frankrijk een probleem in 2020.
Reacties
Een reactie posten
Bedankt voor je reactie!